Vorige week heb ik een goede vriend naar het Leyenburg Ziekenhuis in Den Haag vervoerd. Spijker in zijn oog. Elke seconde een felle steek. Bloed. Au.
Normaal gesproken is een ziekenhuisbezoek een ritueel dat met oeverloos zoeken naar een parkeerplaats begint. Maar we hebben mazzel, mijn auto kan ik vlak voor de ingang kwijt. Snel naar binnen bij de EHBO, of SEH, zoals dat tegenwoordig heet en melden bij een vriendelijke mevrouw van de receptie. Zij mag bepalen hoe ernstig gewonden eraan toe zijn.
Helaas, nu al drie wachtende patiënten voor ons. Ook zakt meteen de moed in je schoenen, als je het Grote Kleurencodebord ziet. Ja echt, een kleurencodebord. Blauw: u wordt binnen vier uur geholpen, groen betekent minstens twee uur lijden en bij code oranje is de patiënt binnen tien minuten aan de beurt. Pas bij code rood wordt een brancard in stelling gebracht. Rood betekent dus in dit geval: meteen ‘doorrijden’. Ziekenhuislogica.
Gelukkig ontdekt de vriendelijke mevrouw na tien minuten het noodlijdende oog met spijker: “U mag naar de Oogafdeling. Gewoon route 71 volgen.” Lees verder »